20 Jaar Design8: kansen in de crisis (2010-2015)

In 2010 zuchtte de wereld nog onder de financiële crisis die in 2008 begon. We merkten dat onze voornaamste doelgroep, architecten en de bouwwereld, er flink last van hadden. Dat pakte overigens niet eens verkeerd uit! SketchUp was tenslotte een betaalbaar 3D pakket en een welkom toevluchtsoord voor architecten die met veel duurdere software werkten. Bedrijven gingen failliet, maar maakten regelmatig een doorstart met een kleinere club. Die club had software nodig en wederom was SketchUp dan vaak de betaalbare optie. Tot zover geen vuiltje aan de lucht. Maar we deden ook visualisatiewerk…

Vennoot

Een financiële crisis ontstaat als er geen vertrouwen meer is en iedereen de hand op de knip houdt. Optimisten als we waren, bleven wij investeren in nieuwe technieken zoals 3D Google Earth en het maken van 3D animaties. Maar helaas, het bleek dat je in je eentje geen crisis kunt afwenden! Als je de enige bent die geld uitgeeft, werkt het niet! Dus kregen we daar toch uiteindelijk zelf flink last van.

We besloten te stoppen met het maken van visualisaties en Ben kwam als vennoot aan boord. Het was fijn om niet alles alleen te hoeven beslissen en dat is het eigenlijk nog steeds!

We focusten nu 100% op software en kwamen weer wat in de lift: Google bracht SketchUp versie 8 uit. In onze Changelogs kun je lezen dat daar een Google Maps integratie en volume-modelleren in uitkwam. Dat viel goed in de smaak, de verkoop groeide door en we zagen: dit gaat wel goed komen. Dat bleek gegrond.

Mooi, mooier, mooist

Door de focus op software hadden we ruimte om ons productassortiment uit te breiden. Regelmatig wordt ons gevraagd of we een bepaalde softwaretitel kunnen leveren. Vaak is het antwoord dan ontkennend. Maar soms zitten er toch pareltjes tussen.

Zoals V-Ray: een waanzinnig goede rendertool in onder andere 3ds Max en SketchUp, die waanzinnig mooie plaatjes kan realiseren. Het is eigenlijk een digitaal fototoestel, met toentertijd een interface waar een gemiddeld vliegtuig nog eenvoudig door leek! Ja, ik vergeleek het vaak met een cockpit.

Nu hanteren wij de filosofie dat we alles wat we verkopen, ook moeten kunnen ondersteunen en begrijpen. Zo ook V-Ray.. Dus ja…. Doen?

Ja dus! Want wij hadden Martha aan boord!. Martha solliciteerde in 2008 als studente Bouwkunde voor een bijbaan. Want SketchUp, want 3D modelleren voor Google Earth. En Martha liet op dat gesprek een printje zien van een heel vreemd slakkenhuisachtig voorwerp in een transparant materiaal. ‘Hoe heb je dat getekend?’ vroeg ik. ‘Dat heb ik niet getekend, dat heb ik geprogrammeerd…,’ zei Martha. Ze was aangenomen.

Het was dus geen verrassing dat Martha V-Ray wel kende en het zeker zou kunnen ondersteunen. Dus besloten we het op te nemen in ons assortiment. Ben ging er speciaal ‘s avonds voor terug naar kantoor, om te bellen met Keith in de USA. Daarna volgde een lange, vruchtbare samenwerking die tot op de dag van vandaag voortduurt.

V-Ray was een mooie aanvulling op Artlantis. Artlantis raadden we aan voor de snelle plaatjes die gewoon oké moesten zijn, en V-Ray als het echt top moest zijn.

V-Ray heet trouwens nog steeds V-Ray, is inmiddels in abonnementsvorm verkrijgbaar en wordt gemaakt door Chaos in Bulgarije/Duitsland (waarover in een later blog meer!). En ook al renderen veel mensen tegenwoordig met behulp van AI (ja ook V-Ray zelf), maar met V-Ray heb je nog steeds de meeste controle. En V-Ray spuugt nog steeds de allermooiste afbeeldingen uit. Punt uit.

Distributor meeting Google, Zürich

In 2011 werden we door Google uitgenodigd voor de allereerste SketchUp Distributor Meeting, op het Google hoofdkantoor in Zürich. We keken onze ogen uit: een bedrijfsrestaurant waar de La Place niets bij is, twee personal coaches bij de deur die ons vriendelijk uitnodigden voor een workout. Maar nee bedankt, wij zijn op weg naar het Sushi-restaurant! Voor de duidelijkheid, we waren nog steeds in het Google kantoor.

2012: Trimble koopt SketchUp

Ik herinner me een reclame voor de marine waarin een militair zegt: iedereen heeft weleens een moment waarop z’n leven als een film voorbij flitst. Dan kun je maar beter zorgen dat die film een beetje interessant is! Niet helemaal correct en ik weet ook niet of dat echt zo is, want ik heb dát moment gelukkig nog niet meegemaakt. Maar ik herinner me in elk geval wel een paar ‘Key Frames’ in mijn leven. Het telefoontje van onze SketchUp Channel manager in 2012 is er één van: “Orlando, SketchUp has been bought by Trimble!”

Wat nu weer… Trimble? Ik kende het hele bedrijf niet. Maar wederom een geruststellende boodschap: geen zorgen, je mag blijven. En ik houd wel van een uitdaging!

Kennelijk was het Google niet gelukt om iedereen met SketchUp de wereld in 3D te laten tekenen. Dus was het tijd voor een nieuwe impuls. Google gebruikte fotogrammetrie voor 3D Google Earth, en Trimble adopteerde SketchUp in haar familie van bouwkundige software.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de ontwikkeling van SketchUp onder Google ook niet heel vlot meer ging. Het versienummer liep ook niet meer synchroon met het jaartal. Een bedrijf dat miljarden verdient met advertenties zal tenslotte niet heel warm worden van een paar miljoen winst op SketchUp. Als het al zo veel was. Geen idee.

Zo niet Trimble. Trimble heeft er tot op de dag van vandaag flink de ontwikkelingssokken in en SketchUp is meer levend dan ooit, met nog veel meer mooie ontwikkelingen in het vooruitzicht!

De Dongle is terug!

En toen…. Dongle? Jawel: software beveiligen met een stukje hardware. Nog steeds gebruikt overigens vandaag de dag. Wij kenden het uit de jaren ‘90 en dus toen V-Ray met een dongle beveiligd ging worden, voelde het alsof de trein achteruit reed.

Afijn, uiteindelijk werd het ook de leverancier te gortig en later zou een grootschalige dongle-terugroep-actie volgen. Dat werkte als volgt: de klant stuurde ons de dongle terug. Wij zetten de hamer erin en stuurden een foto naar de leverancier. Vervolgens kon de klant de software activeren met een account….

De proef slaagde, dus wij besloten 3D printers te gaan verkopen. We namen het zelfs op in ons logo.

Op de EuroMold in Düsseldorf vonden we een mooi overzicht van aanbieders. We spraken af met MakerBot, maar liepen uiteindelijk de deur uit met een Fabbster zelfbouwpakket en het visitekaartje van 3D Systems in Amsterdam.

Als trouwe sponsor van Appelpop printten we het hele festivalterrein in 3D, op een Google Earth plattegrond natuurlijk. Handig om bij vergaderingen te schuiven met de indeling! Maar toen ik op een ochtend keek of de print van het hoofdpodium gelukt was, trof ik een ravage aan: De printkop was afgebroken en had zichzelf door een ventilator geboord. De overgebleven printkop draaide eindeloos rondjes in de lucht en de halve tent was verworden tot groene spaghetti.

Dat was de andere kant van 3D printing. In de praktijk ging het regelmatig mis en je moest heel goed weten wat je deed. We zijn voor die maquette gered door iemand die een Ultimaker had. Ultimaker zat een dorp verderop, in Geldermalsen. Zij maakten 3D printers voor de makers, van triplex. Het zag er een beetje houtje-touwtje uit, niet professioneel. Maar ze werkten wel! En toen ze een geüpgraded model op de markt brachten van dibond, zijn we die gaan verkopen. Wel grappig is dat we voor de distributeur in België moesten zijn!

Lang verhaal kort: de hype ging voorbij, 3D printing bleef hangen in een niche markt. Boeing zette 60 printers op een rij, de medische industrie printte implantaten maar onze klanten stuurden liever af en toe een printje naar Materialise. De verkoop stokte en wij stopten ermee. En de Ultimaker? Die staat nog steeds in onze gang en wordt nog regelmatig gebruikt!

KeyShot

Over pareltjes gesproken, KeyShot was er ook zo één. KeyShot was een render tool voor product designers en pastte ons als een handschoen. We werden reseller, maar het kostte wel wat overredingskracht. Ze vonden ons maar een supermarkt. Laten we dat maar als een compliment opvatten!

Een supermarkt als we waren, hadden we inmiddels klanten over de hele wereld. Veel resellers vonden ons als betrouwbaar inkooppunt en wij groeiden steeds meer in de distributeursrol. Maar ja, een distributeur past niet altijd in de go to market strategy van een leverancier. Dat wij dan als reseller ook weer aan resellers leverden… Ging er steeds moeilijker in. Wij weten inmiddels dat daar vaak ook weer resellers achter zitten. Je kan het leuk vinden of niet, maar als de markt het zo wil, dan gebeurt het zo. Je kunt de markt niet opvoeden, zo was mij wel duidelijk.

Uiteindelijk trok KeyShot onze licentie in. Jammer.

2014 – MODO

Een mailtje.

“Hello, I am the Design Channel Manager for The Foundry. I am very interested in discussing the possibility of Design8 distributing our MODO software.”

Interessant… De doorbraak van 3D printing leek nog om de hoek, en ik beredeneerde als volgt: als je een ontwerp produceert d.m.v. 3D printing, heb je bijna oneindige vormvrijheid. Je bent niet meer gebonden aan de straal van je freeskop, een minimale plaatdikte voor dieptrekken, een evenredige wanddikte met lossingshoek voor spuitgieten. Dus tsja, dan wil je als ontwerper ook die vrijheid in de software hebben toch? 3D Printing vraagt om andere ontwerpsoftware: MODO dus!

Ik zal je iets geks vertellen. Ik ging op training in Londen om Modo te leren. Na de eerste trainingsdag, viel ik op mijn hotelkamer in slaap. En … toen ik de volgende ochtend wakker werd, realiseerde ik mij: ik had nog nooit zo lekker geslapen! Hoe zat dat?

Ik denk als volgt: als ontwerper heb je altijd meerdere problemen om op te lossen. Maar tegenwoordig één extra: hoe teken ik dit in 3D? Traditionele NURBS CAD software bevat bepaalde tools en vereist een bepaalde workflow. Je tekent curves die je tot oppervlakken combineert en die oppervlakken naai je aan elkaar tot een gesloten vorm. Maar een NURBS oppervlak heeft wiskundig gezien 4 zijden, als een theedoek. Om daar een vloeiende, organische vorm mee te maken, vereist allerlei trucjes die de software kunnen en zullen doen struikelen. En ‘sculpten’ gaat al helemaal niet. Je bent eigenlijk altijd om de problemen heen aan het modelleren. Eigenlijk best stressvol dus!

Maar MODO werkte dus anders, door middel van Subdivision Modelling: jij tekent vierkantjes, de software trekt het glad. Fijn! Maar: weg controle. Maar ook: weg problemen! Ineens wist ik: ik kan álles tekenen! Ik denk dat dat die rust gaf.

Ergens wist ik het overigens wel. Ooit demonstreerde een reseller ons Cinema4D, ook een SubD modeller. Op het moment dat zij een blokje tot een soort ei toverde, wendden Lukas en ik onze blik af als zaten we live naar het slachten van een koe te kijken! Een ontwerper is een control freak, die laat niets aan het toeval over. Die bepaalt zelf waar de oppervlakken heen lopen en waar de knikken zitten. Maar ja, je moet ook leren loslaten, je overgeven, en dat kost tijd. Heel veel tijd. Die tijd heeft MODO niet gekregen helaas, en het heeft het bij ons niet gered.

Workshops

Studenten dan? Ik dacht: die staan nog open voor innovaties en zitten nog niet vast aan software of een workflow. Dus deed ik ook workshops op de designopleidingen in Eindhoven, Delft en Enschede. Iedereen super enthousiast! Tot het moment dat de eerste deadline zich aandiende: het blijkt dat mensen dan grijpen naar wat ze al kennen en niet meer achterom kijken.

Het is best triest eigenlijk. Mensen zijn enthousiast en overtuigd, maar toch wagen ze de overstap niet. Steeds weer trek ik dezelfde conclusie: als mensen een bevredigend resultaat bereiken met de kennis, tools en kosten die ze nu hebben, dan zullen zij nooit investeren in een beter resultaat. Met andere woorden: als het niet hoeft, gebeurt het niet. Ik moet zeggen dat is voor een innovatiemanager best slikken…

Twinmotion: Realtime wordt… Realtime

Terug naar renderen. In 2012 maakten we deze render met de SketchUp render-extensie Shaderlight:

Shaderlight had een waanzinnig mooie realtime preview, mét 360º HDRI: High Dynamic Range Image. Het gebruikte een HDRI afbeelding om de belichting, schaduw en reflectie te berekenen en in realtime weer te geven. Shaderlight was trouwens een ontwikkeling van een investeringsclub, iets wat te merken was aan het feit dat ze Business Class naar de SketchUp Basecamps kwamen. Business Class vliegen is volgens mij niet iets dat je als ondernemer van je eigen geld zou doen. Maar goed, ik heb het nog nooit gedaan, dus wie weet zit ik er naast. Misschien toeval, maar Shaderlight bestaat niet meer.

Anyway: realtime dus! Niets nieuws, want Artlantis, V-Ray en KeyShot hadden ook al een realtime preview. Realtime betekende voor raytracing destijds trouwens wel dat je altijd nog moest wachten totdat het beeld zich volledig uitgekristalliseerd had. Maar met het sneller worden van de hardware, werd realtime renderen ook steeds sneller.

En stel je voor dat je een game speelt. Je racet bijvoorbeeld door een stad. Als je de bocht om komt, is het niet wenselijk dat je moet wachten totdat de computer de straat gerenderd heeft. Want dan ben je al 10x tegen een boom gereden! Realtime in een game is dus echt realtime en vergt een andere techniek dan raytracing, waarop Artlantis, V-Ray en KeyShot gebaseerd waren. Daarom zagen de games er in de beginjaren (‘90) zo blokkerig uit. De computers konden immers niet sneller. Maar nu…. in 2015 dan wel…. de hardware is zó veel sneller dat de realtime renders steeds beter werden.

Abvent, maker van Artlantis, benutte de geëxplodeerde GPU snelheid en kwam met Twinmotion. Twinmotion toverde de beelden als in een game zo snel op je monitor. En in een kwaliteit die vele malen beter was dan de render uit m’n eerste blog. In 1999, toen m’n Pentium 200MMX de hele nacht aan de render aan het rekenen was!

Fun fact is toch wel dat uiteindelijk Abvent Twinmotion zou verkopen aan … Epic Games! We verkopen Twinmotion nog steeds, al heeft Epic het gratis gemaakt voor kleinere bedrijven. Ach ja, omgaan met de grillen van leveranciers… dat is voor ons inmiddels een vast gegeven.

Als ik weer eens een meeting heb met een nieuwe partij dan stel ik mijzelf nog weleens voor als zijnde de kapitein van het schip Design8. En zo voelt het ook echt. We laveren om de rotspartijen heen, door ondiep water, trotseren hoge golven, op weg naar open zee. Zullen we er ooit komen? Ach, de reis is het doel, dus we genieten er maar van. Hoe onze route in de jaren 2015-2020 liep, dat lezen jullie in een volgend blog.