En ineens bestaat je bedrijf 20 jaar… Wat is de tijd toch snel gegaan! Terugkijkend vind ik het het allerleukste dat die 20 jaar parallel hebben gelopen aan 20 jaar ontwikkeling van mijzelf, mijn privéleven, dat van onze medewerkers, onze klanten en leveranciers. Kinderen zijn geboren en groot geworden, huwelijken zijn gesloten en alweer stukgelopen, nieuwe producten hebben zich aangediend en klanten gingen met pensioen. Het klimaat verandert en daar, als een vast gegeven, een rots in de branding, was altijd Design8.
Heeft Design8 zich dan niet ontwikkeld? Nou en of, zeker wel! We gingen van 1 naar uiteindelijk 20 medewerkers, van 2 naar 25 producten en ook de omzet is elk jaar alleen maar gestegen. Design8 is nog steeds een klein bedrijf. Maar toch, ik ben er trots op!
Maar in zekere zin hebben we wél stilgestaan. Laat ik het anders verwoorden: we zijn stug blijven doen wat goed werkte en hebben nooit losgelaten waar we voor staan. Zo hebben we nog steeds geen chatbot op de website, maar mag je ons gewoon bellen. En als je ons belt, krijg je geen keuzemenu, maar altijd een persoon aan de lijn. Die kan jou helpen of eventueel doorverbinden als dat nodig is. We bellen nog steeds terug als we dat beloven. En als je naar ons info@-adres mailt, krijg je altijd een snel en accuraat antwoord. Kortom: we doen de dingen die we doen nog steeds zo goed mogelijk en met de menselijke maat. Daar gaat AI niets aan veranderen.
Studeren én ondernemen in de jaren ’90
Dit blog is de eerste uit een serie van 5, waarin ik steeds 5 jaar van Design8 zal bespreken. 5×5 is 25 zul je zeggen, en dat klopt: het fundament voor Design8 heb ik al in de jaren ’90 gelegd. Daarom gaat dit eerste blog over de aanloop naar Design8. Op naar 2005!
Ik studeerde in de jaren ’90 Industrieel Ontwerpen aan de TU Delft, toen ik in AutoCAD LT een frietsnijder op de computer moest tekenen. In 2D, voor de volledigheid. Ik had zelf net een 486-DXII gekocht, op maar liefst 66 MHz (MHz, geen GHz!). De standaard 4 MB RAM (MB, geen GB!) vond ik wat mager, aangezien ik ook WordPerfect 6.0 voor Windows wilde draaien. En daar had je écht 8 MB RAM voor nodig. Die schafte ik dan ook aan: 4 MB erbij voor ƒ 350,- (zo’n €160)… Hoe dan ook, ik vond computers machtig mooi en zeker het tekenen erop. Ik kocht voor ƒ 25,- AutoCAD LT, op, ik geloof, 4 floppies.
Overigens stond op mijn eerste pc niet het besturingssysteem DOS, geen Windows, maar OS/2 Warp. Geweldig, volgens de verkopers van Vobis. Niet dus, bleek in de praktijk, en dat moesten zij ook schoorvoetend toegeven nadat ze het OS op mijn verzoek hadden gewijzigd naar Windows 3.1. Het was voor mij een eerste kennismaking met hoe moeilijk het is om nieuwe software in een bestaande markt te zetten. Zeker als het product simpelweg niet goed is. Twee vergelijkbare voorbeelden komen later nog aan bod.
Ik maakte de stap naar 3D in het programma SolidModel en moest een tangram in elkaar zetten. Ik had echt geen flauw idee wat ik aan het doen was.
Mijn eerste stappen in de softwarewereld
Een vriend van mij had een vriend, en die had een vriend, en die zocht iemand omdat hij 3D-software aan ontwerpers verkocht. Hij kon daar wel wat hulp bij gebruiken. Zo werd ik, naast mijn studie die maar moeizaam vorderde, demojock en supportmedewerker bij een software-reseller.
3D CAD ontwikkelde zich en op de TU deed ik een opdracht in Pro/Engineer, waarin ik een pepermolen tekende. Wederom had ik geen flauw idee wat ik eigenlijk aan het doen was. Hetgeen achteraf eigenlijk wel grappig is: omdat ik het mij nog zo goed kan herinneren, kan ik mij prima verplaatsen in mensen die tegenwoordig die eerste stap in 3D zetten! Ik was gewend om exact te tekenen, maar in Pro/Engineer was een ruwe schets genoeg, want bematen deed je achteraf. Ik vond dat zo contra-intuïtief!
WordPerfect, Word en de les over marktleiderschap
Ik maakte mijn verslagen destijds dus in WordPerfect 6.0 voor Windows. Daar had ik tenslotte die 4 MB extra RAM voor aangeschaft! De marktstandaard was toen nog WordPerfect 5.1, WP in de volksmond (met het beroemde “onderwaterscherm“!). WP had zojuist de overstap van versie 5.1 onder DOS naar 6.0 onder Windows gemaakt.
En dat ging niet zonder slag of stoot! Versie 6 zat vol bugs en liep heel vaak vast. Ik raakte veel werk kwijt en moest vaak opnieuw beginnen. Ik was het zat. Een huisgenoot van mij had nog wat floppies met Microsoft Word 3.0 liggen. Interessant, want Microsoft was ook de maker van Windows en de programma’s zouden op z’n minst beter op elkaar afgestemd moeten zijn. Dat was ook zo, en ik heb nooit meer WordPerfect gebruikt…
Ik leerde dat je marktleider kunt zijn, maar dat als je product niet op orde is, je ook van de troon gestoten kunt worden. Uiteindelijk is WordPerfect nooit meer de oude geworden en zijn we massaal overgestapt op Microsoft Word. Al bestaat WP nog steeds!
Stage bij een ontwerpbureau: vastgeroest in oude gewoontes
Ik ben stage gaan lopen bij een ontwerpbureau. Ze maakten de ontwerpen met de hand, maar de technische tekeningen met (alweer!) AutoCAD. AutoCAD was vele malen onhandiger en duurder dan Vellum, de software die ik destijds verkocht. De constructeurs tekenden alles over in Pro/Engineer. Er was één ontwerper die aan het experimenteren was in een nieuw programma dat SolidWorks heette. Die ontwerper en ik waren een soort aliens, wij gebruikten andere software, terwijl de rest vast hield aan hun oude, vertrouwde tekenprogramma’s. Dit thema zou mij mijn hele carrière, tot op de dag van vandaag, achtervolgen. Zelfs zo ver dat ik uiteindelijk besloot om dan maar een marktleider in het assortiment op te nemen. Niet mijn stijl, want ik doe niet per se wat anderen doen, alleen maar omdat … anderen het doen. Hoe dat afloopt, lezen jullie later in het blog over de laatste vijf jaar.
Ondertussen werd ook het tekenen in Rhino als keuzevak aangeboden op de TU. Ik schreef mij ervoor in en meldde mij in het lokaal. Daar zat een docent voor in de klas aan een bureau. In het lokaal stonden werkstations waar Rhino v1 op draaide. Hij reikte mij een stapel A4’tjes aan en gebaarde mij te gaan zitten. Zelf ging hij weer door met waar hij mee bezig was. De stapel A4’tjes bleek een tutorial te zijn die ik mocht volgen. Ik modelleerde een badeend. Hoe cool! Maar voor vragen hoefde ik mij niet tot de docent te wenden, want hij wist zelf namelijk helemaal niets van Rhino. Tsja, dat kan beter, was mijn conclusie.
Renderen in de jaren ’90: een nacht wachten op één plaatje
Vellum maakte ook stappen en ik renderde er in de Solids-versie lustig op los. We ontwierpen op de TU een nieuw product voor een wandelwagenfabrikant en ik maakte het 3D-model en de renders. Nou ja, renders… Pixels… Mijn Diamond Viper grafische kaart met 512 KB geheugen had het er maar zwaar mee! Met een plaatje van 800×600 pixels was hij al snel de hele nacht bezig! Ik herinner me nog goed hoe benieuwd ik ’s morgens was en meteen op de wekker uit bed sprong. Niet zelden was de teleurstelling groot als bleek dat de computer halverwege gecrasht was! Renderen in SolidWorks ging wel iets sneller, maar ik herinner mij ook dat die renders pixelrij voor pixelrij tevoorschijn kropen. Als je het eindresultaat van toen vergelijkt met wat je tegenwoordig in realtime op je beeldscherm krijgt, wow, dan is dat echt een wereld van verschil!
Toen de distributeur van onze software ermee ophield, werd mijn baas distributeur en had ik ineens een bijbaan bij de distributeur. Toen uiteindelijk ook hij ermee ophield, was ik alleen over. Ik besloot de zaak alleen te runnen en studeerde tegelijkertijd af.
De ontdekking van SketchUp
Ondertussen tipte een reseller mij op een leuk nieuw programma: SketchUp. Ik weet nog waar ik was op dat moment. Ken je dat, zo impactvol?
Ik opende de website, sketchup.com, en daar stonden destijds twee filmpjes: één van enkele minuten en één van 20 minuten. Van het eerste filmpje werd ik erg enthousiast. Al was het alleen maar door de typisch Amerikaanse en opzwepende stem. Ik besloot ook de tweede te bekijken. Na 20 minuten was ik volledig overtuigd en nam direct contact op. Het klikte en ik ging officieel als distributeur aan de slag.
Software verkopen in het pre-download tijdperk
De promotie kwam op gang. Nu moet je weten dat het downloaden van software toentertijd nog niet zo algemeen was. In België hadden nog maar weinig bedrijven een stabiele internetaansluiting en in Nederland had je, als je geluk had, ISDN, waardoor je op een dubbele snelheid van maar liefst 64 Kbps kon downloaden én tegelijkertijd met je klanten kon bellen! De upload was nóg langzamer. Ik kan mij herinneren dat we een keer een back-up van onze database uit de KPN-cloud moesten terughalen… KPN Backup Online… Dat heeft letterlijk dagen geduurd!
Niet zo vreemd dus dat we demo-aanvragen destijds beantwoordden met een envelopje met daarin een brief en een cd. Postzegel erop en hup in de brievenbus. Het is zo grappig om te beseffen dat we nu, nog geen 25 jaar later, niet eens meer een apparaat hebben staan dat cd’s kan lezen!
De klassieke SketchUp demo CD-ROM
Waarom SketchUp een vreemde eend in de bijt was
Met SketchUp was iets geks aan de hand. Als ik een cd’tje met een demoversie opstuurde, had ik namelijk binnen een week de klant aan de lijn met een bestelling. Ik was dit niet gewend! Ik vertelde eerder over de ervaring met OS/2 Warp en WordPerfect, hoe een product zichzelf de das om kan doen door gewoon slecht te zijn. Welnu, SketchUp was kennelijk een voorbeeld van een product dat gewoon goed was! SketchUp was betaalbaar en bovendien bruikbaar. Het deed kennelijk precies wat je verwachtte en was een regelrechte hit. Tot op de dag van vandaag.
De promotie zette ik voort. Op een ochtend werd ik gebeld door een bedrijf dat Webex heette. Zij hadden een heel coole nieuwe techniek die mij in staat stelde om het beeld dat ik op mijn computer zag te delen met een andere computer, waar ook ter wereld, zolang deze met internet verbonden was. Ideaal om software te demonstreren, want zo hoefde je de deur niet meer uit of op een beurs te gaan staan. Over beurzen later meer trouwens! Het werkte eigenlijk verrassend goed over de ISDN lijn, zelfs het roteren in 3D van een ‘Phong Shaded’-model ging vloeiend! Er hing alleen wel een aardig prijskaartje aan deze nieuwe techniek: €4.000,- voor een maand! Dat heb ik toen toch maar niet gedaan… En nu, 25 jaar later is het gemeengoed, heb je gratis tools die dit kunnen.
Op beurs en op pad: met SketchUp de markt op
Dus, op verzoek stapte ik in de auto en reed ik desnoods naar Groningen om die ene architect SketchUp te laten zien. Ja, ook voor één licentie. En we stonden op beurzen. Wist je dat er in de jaren ’90 een beurs was speciaal voor CAD-software (Computer-Aided Design)? Dat was de CADCAM-beurs van Mikrocentrum in Veldhoven en, als ik het mij goed herinner, Antwerpen. Daar stonden dan alle grote CAD-leveranciers (SolidWorks, Pro/Engineer, Siemens, …).
En weet je wie er ook stond? Apple! Op een CAD-beurs… Onze 3D-software draaide namelijk prima op Mac. Toegegeven, Apple trok daar al snel de stekker uit. Op hoger niveau werd besloten dat zij niet meer op beurzen mochten staan waar zij niet domineerden. En CAD was écht een Windows-wereld; daar domineerden zij inderdaad totaal niet.
Hoe ik via Apple aan mijn eerste Mac kwam
Op kantoor draaide ik ook Windows, maar tegenwoordig op Mac. Ik zal je vertellen hoe ik aan de eerste Mac kwam.
We organiseerden live-events. Dan nodigden we klanten uit voor een demonstratie en een borreltje, zoals we eigenlijk nog steeds doen. Op zo’n bijeenkomst in 2002 hebben we de eerste SketchUp-licentie verloot.
Ondertussen had Apple bedacht dat zij zich op de architect ging richten. In Brussel werd een event georganiseerd in een voor architecten interessant gebouw: het Stripmuseum.
Ze nodigden diverse softwarepartijen uit om in een serie demonstraties de architect alles te laten zien wat op Mac beschikbaar was. Ik mocht daar met SketchUp ook bij staan en demonstreerde samen met o.a. Vectorworks, Piranesi en Apple’s eigen programma’s iPhoto en iMovie. Met die laatste kon je ten slotte je portfolio maken en presenteren aan klanten.
Maar het was ook het moment dat OS X uitkwam. Na versie 9 een radicaal nieuwe versie van het Apple-besturingssysteem. Volgens Apple zelf superstabiel en supersexy. Het was Unix-gebaseerd en liep niet vast. Iets wat we op dat moment van Windows nog niet bepaald konden zeggen.
Overigens nog een leuk detail over dat event. Ik kon het museum die ochtend niet zo goed vinden en moest de weg vragen. Navigatiesystemen en smartphones waren domweg nog niet zo in trek. Ik stopte en liet een voorbijganger de uitnodiging zien: ik moet naar dit gebouw, wees ik op de kaart. Dit was tenslotte Brussel… Frans, Nederlands, Engels, ik dacht: een plaatje is duidelijker. Maar de schouders gingen omhoog, vergezeld van een vragende blik. Zo ook bij de tweede voorbijganger. Niemand herkende het gebouw! Totdat ik uiteindelijk maar gewoon vroeg naar het Stripmuseum. Ja, dat kende men wel; ik was er bijna! Het bleek dat Apple op de uitnodiging een willekeurig architectonisch interessant gebouw had gezet. Wist ik veel!
Maar goed. De voorwaarde om mee te doen aan het Apple-event was wel dat we een Mac gebruikten waarop OS X draaide. En dat had ik niet. Ik niet, en meerdere anderen ook niet. Dus kregen wij maar liefst 20% korting van Apple om een nieuwe Mac te kopen die OS X draaide. OS 9 mocht zich niet meer vertonen! Die korting was welkom, want dat scheelde op de gekozen laptop met een prijskaartje van €5.500,- exclusief btw een slok op een borrel! En zo kwam mijn eerste Mac mijn kantoor in. Ik gebruikte hem voor demonstraties, screenshots en probeersels. Verder bleef ik mijn werk op een Windows-pc doen. De Mac lag daar maar liggen. Snel te wezen.
Tot ik mij op een dag realiseerde dat die Mac de snelste machine op kantoor was. En ik wel een beetje klaar was met het instabiele Windows. Ik maakte een lijstje van software die ik nodig had en kwam erachter dat alleen m’n banksoftware geen Mac- of onlineversie had. Ik heb daar toen die PC voor aangehouden, maar ben vanaf dat moment overgestapt op de Mac.
Na die 15″ PowerBook G4 zouden er nog vele MacBooks volgen. Eerst 17″, toen die niet meer gemaakt werden 15″, en later weer, gelukkig, 16″. In de beginjaren verdubbelde de snelheid van de Macs elk jaar, wat heel welkom was als je zware 3D-CAD-software moest draaien. Het gevolg was dat ik toen elk jaar een nieuwe Mac kocht. Tegenwoordig is dat niet meer nodig, gelukkig. De grootste snelheidswinst boekte je later door een SSD-harde schijf te installeren en vooral heel veel (relatief goedkope) RAM.
Geduld als fundament voor groei
Met een laptop kon ik makkelijk naar klanten en events ver weg. Het was nog steeds nodig om software naar de markt te brengen. Mijn focus heeft trouwens altijd op de lange termijn gelegen, en dat is maar goed ook. Had ik destijds het rekensommetje gemaakt, dan was ik niet in de auto gestapt, denk ik. Maar dat had dan wel de groei vertraagd. En je bedrijf laten groeien, producten laten groeien in de markt, dat vergt gewoon heel veel geduld en een lange adem. Als je snel rijk wilt worden, koop dan een winnend lot in de loterij. Ondernemen is meer zoals het planten van een zaadje. En dan maar water geven, veel water geven. En geduld hebben. Heel veel geduld.
Omdat ik alleen was, kon ik wel wat hulp gebruiken. Ik maakte in die tijd dankbaar gebruik van stagiairs. Het liefst van een commerciële hbo-opleiding, lekker hands-on en goed commercieel. En omdat SketchUp uitermate geschikt was om via resellers te verkopen, liet ik de stagiairs meehelpen met het uitbreiden van het resellernetwerk. Tot in Noorwegen aan toe. Het leidde tot steeds meer verkoop, tot ik mij op een ochtend in 2005 realiseerde dat ik met SketchUp op eigen benen kon staan. En dat heb ik toen gedaan. Ik heb de klanten overgenomen en ben mijn eigen bv begonnen. Het was spannend om die overstap te maken zonder de distributierechten te verliezen. Hoe dat verliep, lezen jullie in mijn volgende blog over de eerste vijf jaar van Design8.
Over de Auteur
Orlando Sardaro (1972) studeerde Industrieel Ontwerpen aan de TU Delft en richtte in 2005 Design8 op. Vanuit Design8 verkoopt en ondersteunt hij ontwerpsoftware, voornamelijk via resellers. Orlando verliest de eindgebruiker nooit uit het oog en volgt de ontwikkelingen in de 3D-markt op de voet. Verder houdt hij van 3D-modelleren, Nutella, pizza, koffie, rode wijn, brood, chocolade, Italië, golfen, Porsche, Apple en de zon.
